شکوفه خنده زد و رونق خزان افتاد               از آن زمان که گذارت به عاشقان افتاد

ز ارغنون دلم تا نوای عشق تو خاست            حدیث لیلی و مجنونم از زبان افتاد

ستاره ای که به اقبال من رقم می زد              ز داغ هجر تو از بام آسمان افتاد

بدین سرا ، نه فقط خاکیان نهند جبین             که نقش عشق تو بر قلب قدسیان افتاد

چگونه چشم گشایم به کوی حضرت دوست      که موج سرکش صد فتنه در میان افتاد

هجوم اشک کجا می دهد مجال مقال              گشایشی مگر از گریه در گمان افتاد

کشم به دیده قدوم او علوی                        هر آن زمان که گذارش به جمکران افتاد

محمدی گلپایگانی(علوی)

 

 می گویند وقتی تو بیایی آقا چه گلستانی می شود جهان.

امید که بیایی.