مدتی قبل دکتر علی عبدالعالی سخنان قابل تأملی را پیرامون نظام آ.پ کشور مطرح نمودند. بنده ضمن تشکر از ایشان که زبان گویای ما معلمان شدند. چند مطلب را بیان می دارم:

دکتر جان سلام

از اینکه با سخنان منتقدانه خود ما را روشن نمودید از حضرتعالی سپاسگزاریم. برادر جان اگر جنابعالی به تازگی بر این طبل می کوبید ما معلمان سالهاست که با شواهد و اسناد معتبر بر این موضوع پای می فشاریم و دامن می گسترانیم. اما آنچه به جایی نرسد فریاد است.

اگر شایسته و بایسته باشد که کسی در این وادی سخن براند بی شک جامعه معلمان ، (بیش از هر کسی فارغ از تمام رنجی که در کلاس های شلوغِ بی انگیزۀ ملالت آور می برند و برده اند) بر هر فرد و گروهی سزاوارترند، چرا که شواهد بسیاری نشان می دهد نه سیاستگذاران ، نه سازمان پژوهش و برنامه ریزی و نه مولفین و ... می دادند در کلاس های درس ما چه می گذرد و چگونه می گذرد ، که اگر می دانستند گامی در جهت حرف های به جای شما که حرف دل بیشتر دست اندرکاران آموزشی است بر می داشتند.

اما استاد گرامی سخن من مطلب دیگری است

سخنان شما را همه شنیدند مسئولین، مدیران ، معلمان و خانواده ها و حتی دانش آموزان.

دکتر عزیز در جمع ما کسی غریبه نیست و همه این گروهها که نام بردم به نوعی در این فضا تنفس می کنند.

بزرگوار سوال من از حضرتعالی آن است که آیا هر حرف درستی را باید هر جا بر زبان آورد؟

بزرگوار با خرابات نشینان ز کرامات ملاف / هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد

بله برادر در مدارس ما همین شیوۀ آموزش نادرستی که شما ان را به باد انتقاد گرفتید با همت و جان فشانی گروه میلیونی معلمان جریان دارد، ولو انتقادهایی بر ان وارد...

بزرگوار اخیراً در دو مدرسه در دو نقطه متفاوت شهر ، دانش اموزانی که باهوش تر بگویم ، کنجکاوتر بگویم فرصت طلب نام نهم ایشان را نمی دانم و ... سخنان شما را دست مایه ای قرار داده اند برای فرار از همین سبک اموزش جاری در مدارس.

اکنون شیوه اموزش ما به قول جنابعالی خرعبلات مضحک و لاطایل نام گرفته و لقلقه زبان گروهی دانش آموز شده که از آن سوی بام افتاده اند.

برادرم شما لکه ای سیاه را دیده اید و آن را به کل عالم تعمیم داده اید . بله نواقص هست ایرادها هست .اما دردمندم ما بیش از هر کسی بر این درد می گرییم. 

ای کاش سخنان شما با ارایه راهکارهای اجرایی ، در جمع سیاستگذاران آموزشی ارایه می شد، نه یک تریبون عمومی؛ که سبب چالشی برای معلمان در کلاس های درس باشد.

استاد عزیز ؛ من در کلاس های درسم به دانش اموزانم یاد می دهم زمانی اجازۀ انتقاد کردن داری که راه حلی برای برون رفت از مشکل داشته باشد. انتقاد بدون راه حل یعنی حرف مفت. باد هواست. می اید و می رود و گروهی را به دردسر می اندازد.

اندیشمندم! آن قدر مشکلات اطراف ما را فرا گرفته که سخنان شما نیز جبهۀ جدیدی را مقابل ما باز نموده است. خانواده ها نسبت به همین آموزش کج دار مریز بدبین شده اند و کار به دانش آموزان بازیگوشی رسیده که نباید چیزی را که متناسب با سطح درکشان است می شنیدند.

اما ما باید تاوان حرف های شما را در کلاس های درس بدهیم...

ظاهراً حرف زدن در کشور ما ساده است و بدون عواقب

ای کاش حرف های مستندتان را در یک مجلۀ علمی پژوهشی چاپ می نمودید.

خدا رحمت کند کسی را که بداند حرف درستش را کی و کجا و در چه جمعی با چه شیوه ای بیان کند.

با ااحترام معلم دردمند