هنر معلمی

شعر زیبای سعدی

شعر زیبای رهی معیری

نوبهار آمد و گل سرزده چون عارض یار       

                          ای گل تازه مبارک به تو این تازه بهار

  زلف سنبل شده از باد بهاری درهم

                    چشم نرگس شده از خواب زمستان بیدار

  مدهشم بس که نفسهای زمین مستم کرد

                       سرخوشم چون که بیامد خبری از دیدار

  حالیا دل طلب لعل زنخدانش کرد

                        مطربا کو دف و تنبور و کمان،سازه و تار

  روزگاریست که دل چهره مقصود ندید

                                ساقیا ده قدحی زکیمیای اسرار

  درخیالم رسد آن لعبت شیرین قدحی

                          تا بشوید تن و اندیشه غمگین ز غبار

  یک سبد نسترن و سبزه،بساطی زسبو

                         تو  بیار ای مه ابروکش دامن گستار

  می ندانم زچرا دورشدی از بر من

                          گر بیایی زطرب پر بکشم چلچله وار 

  بوی نارنج و ترنج و نغمه بلبل مست

                            گوییا نعره مستانه کشد از لب یار                   

  ای صبا نکهتی از کوی حریم جانان

                            بهر این بی دل مشتاق ره یار بیار

  همه یاران و عزیزان من خانه به دوش

                            بس مبارک به شما آمدن تازه بهار