امروز با چند نفر از همکاران پیرامون حادثه صحبت می کردیم . اونها دیشب بعد از سخنان وزیر در رسانه ها تازه موضوع رو متوجه شده بودند و این بحث رو دنبال می کردند که کی مقصر ماجراست. یکی می گفت وزیر نقش اصلی رو داشته و باید استضاح بشه و اون دیگری اعتقاد داشت مسئولین مدرسه خوب عمل نکردند و نمی دانستند در مواجهه با چنین حادثه ای چه باید انجام دهند؟
در بین گفتگو مدیر وارد شد از فرسوده بودن مدرسه گفت و رو به همکاران اشاره کرد و گفت که مراقب باشید زیر موزاییک های آبدارخانه و قسمتهایی از آزمایشگاه به علت فرسوده بودن مدرسه و تخلیه آب پشت بام در زیر مدرسه و چند عامل دیگر تخلیه شده و ما هر روز با سلام و صلوات در این قسمت ها رفت آمد می کنیم. با این صحبت ها یاد چند سال قبل افتادم زمانی که قرار بود این مدرسه تخریب و نوسازی گردد و بعد از بازدید مدیر منطقه کلاً طرح تغییر کرد و بودجه اختصاصی این مدرسه صرف کار دیگری شد . به اونها گفتم که مدیر هر چند وقت یکبار این موضوع خالی بودن زیر مدرسه را به اونها گوشزد می کنه . اما دریغ از گوش شنوا ؟! تا زمان خدای نکرده وقوع یک حادثه ی ناگوار. بعد نتیجه گیری رو به همکاران واگذار کردم که در این حوادث کی بیشتر می تونه مقصر باشه.
حادثه دردناک شین آباد با واکنش جدی افکار عمومی جامعه روبرو شده و احساسات عمومی را به شدت جریحه دار ساخته است. به نظر می رسد وزارت آ.پ به جای مقابله، باید کاری اساسی کند تا اندکی از التهاب زخمی که هرگز خوب نمی شود بکاهد کاری اساسی که تنها وزیر آ.پ باید شجاعت تصمیم آن را داشته باشد.
در ادامه برخی از دل نوشته های هم وطنان می آید...