به کوفه چشم یتیمان قرار و خواب نداشت زسنگ حادثه جز خون به دیده آب نداشت
گرفته رنگ شفـق اشک دیدگــــــان یتیــم غذا به سفره جـــز اندوه بی حساب نداشت
رخ شکسته هـــــر کودکی نشـان می داد که بانگ یا ابتـــــــایش دیگر جواب نداشت
درون سینه دلم بی قـرار و خامـوش است توان شکـــوه نـدارد دلــی کــه تاب نداشت
سپیـــده سر ز افق چون بر آورد از شرم کـه کـوفه بعد علــــی قـرص آفتاب نداشت
چگونه لاف و لای علــــــی زند علــوی هر آنکه شق قمـــر دید و اضطراب نداشت
محمدی گلپایگانی(علوی)
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم مهر 1386ساعت 13:4 توسط حسین ملاحسنی
|
