دوباره ماه مهر، ماه عشق و محبت از راه رسید و میلیونها دانش آموز و دانشجو قدم در راه کسب علم و دانش گذاشتند . فرا رسیدن ماه دوستی را که با ماه مبارک رمضان توام گردیده است خدمت همه ی سروران گرانقدر تبریک می گویم.
در تمام دنیا بازگشایی مراکز علمی خصوصاً مدارس همراه جشن و سرور و شادی است و نهادهای سیاست گذار شرایط و برنامه های کلان خود را به گونه ای تنظیم می کنند تا در این زمان از طریق فضای شاد و دلپذیری که فراهم می گردد و ضمن عمق بخشیدن به پیوند دانش آموزان با مدرسه ، سبب افزایش مقبولیت مدرسه نزد دانش آموزان شوند اما واقعیت آن است که در مدارس ما، تنها نصب یک پارچه و سخنرانی و سخنرانی و افزایش فاصله ها و دیگر هیچ . درست در این شرایط هفته دفاع مقدس برگزار می شود و تمام امکانات مملکتی از رادیو تلویزیون و مطبوعات نوشتاری وسازمانها و خلاصه همه و همه برای برگزاری آیین بزرگداشت این ایام بسیج می شوند و چه با شکوه و جلال. چنان که شایسته آن است. اما سوال این است که مگر همین نوجوانان و جوانان نبودند که آن افتخارها را آفریدند و ما امروز به پشتوانه ی همان رشادت ها چنین مراسمی را بر پا نمی کنیم ؟ آیا شایسته است که جشن آغاز به تحصیل آنها را اینقدر خشک و بی روح برگزارکنیم ؟ آیا نمی توان با این همه امکانات یک هفته اول را مراسم شاد و با نشاط برای دانش آموزان و والدین آنها در مدرسه بر پا نمود وکلی کار دیگر انجام داد...که یاد و خاطره ان همیشه در ذهن شان باقی بماند.
