ستاره اي بدرخشيد و ماه مجلس شد دل رميده ما را انیس و مونس شد
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم تیر 1388ساعت 21:2 توسط حسین ملاحسنی
|
| تبليغات | X |
معلمی هنر است.
یکی از دیدگاههای که در سال های اخیر در تحلیل مسایل مربوط به آ.پ رایج شده ، این بوده که بیش از 94درصد بودجه این وزارتخانه صرف حقوق و مزایای کارکنان آن می شود . بدون شک همه ما بارها با این دیدگاه روبرو شده ایم و شاید ناخودآگاه احساس ناخوشایندی هم سراغ مان آمده است . اما بزرگواران آیا تاکنون از زاویه ای دیگر به موضوع نگریسته اید که حساب حقوق کارکنان دولت از حساب بودجه برای آموزش فرزندان این مرز و بوم جداست به عبارتی دولت محترم بیش از سه میلیون کارمند دارد ما معلمان هم کارمند دولت(نیم بیشتر آنان) هستیم و دولت باید جوابگوی معاش کارکنان خود باشد که خب همه می دادند وضعیت چه و چگونه است.
در حالی که برای مؤثرترین نهاد اجرائی کشور و سازنده نسل آینده، هزینه در حقیقت نوعی سرمایه گزاری است؛ آیا نباید به آموزشوپرورش کمککرد؟ قانون اساسی، قانون برنامه توسعه چهارم، قانون اهداف آموزشوپرورش مسئولیتهای فراوانی را برعهده آموزشوپرورش گذاشته است. حال چگونه می شود با این شش درصد کوله باری از مسئولیت های سنگینی که بر دوش آ.پ نهاده شده است را اجرا نمود؟
به نظر می رسد در فرایند بودجه نویسی آ.پ باید کاری کرد تا سیستم بودجه کارکنان ؛ از بودجه ای که صرف آموزش می شود جدا گردد . آن زمان باید به این سوال پاسخ گفت که چرا دولت محترم بودجه کافی برای آموزش در اختیار آموزش و پرورش قرار نمی دهد ؟ قرار نیست که معلمان همیشه در تحلیل ها هم به طور ضمنی مقصر کسری بودجه جلوه داده شوند . عزیزان دولت تنها 6 درصد بودجه را برای آموزش و پرورش در نظر می گیرد .
